වෙනස් නොවෙනා ලෝකයේ....

නිහඩ නිසසල පාළු මැකු නුඹ 

ඇතැර ගිය දා වසන්තේ.........

සුවද මදනල හමා ගොස් ඇත 

දුරක් නොපෙනෙන අනන්තේ.......

සතුට මිස මම කිසිත් නොපතමි

 යනෙන ගමනට ඔයාගේ...........

වෙනස් වීමයි එකම දේ හැම 

වෙනස් නොවෙනා ලෝකයේ........

-- කල්ප --

හිතන්නෙපා........

ඔයා හිතන්නෙපා
මේ සතුට ඔයා ගිය නිසා කියලා....
ඇත්තමයි,
අද මම මෙහෙම හිනා වෙන්නේ...
මම අඩනවා දැකලා
ඔයාට දුක හිතෙයි කියලා
මගේ හිත කියන නිසා.....

අන්සතු වූ මල

හිදින්නට පෙම් පිරූ ඔය තුරුලේ
අද හිදින්නට මට වරම් නෑ මිතුරේ
මා පෙම් කලත් ඔබ නෑ පෙමින් බැදුනේ
දකින විටදී හද හඩයි ඔබ
අන් අයෙකු තුරුලේ.....

නෙතග බැල්මෙන් මා වශීකල
නුඹේ නිල් නෙතු බොදවෙලා අද
දැනෙන මේ දුක් ගින්න පැතිරී
ඇවිලිලා මගේ හදේ සිව්කොන....

නෙඑනු මැන පෙරමගට ආයේ
මුණ ගැසෙන්නට මගේ අභියස
දරන්නට බෑ මෙවන් දුක්කද
වැඩිය මහ සාගරේ ජලකද....

යලි එන්නේ කවදාද?...

අද අහිමියි නුඹ මට
දන්නවා මගෙ සිත එය
රිදුන හිත හංගගෙන
මග බලන් හිදින්නෙමි
නුඹෙ නමින් හැමදාම....

මගේ නෙතේ දුක මතින්
ජීවිතේ ඉදුරාම
පතන්නෙමි නුඹෙ සුවද
යලි එන්නේ කවදාද?....

අළුත් යෙහෙළිය....

නොලැබෙනා මිරිගුවක් පසුපස දිව
බිදුනු හදවතින් කල් ගත කරන කල
වැලි කතරක හුදෙකලා වූ මිනිසෙකුට
දිය පොදක් සේ......
මගේ ජීවිතයට විත්....
කීරි ගැහෙනා මගේ හදවතේ
ලැගුම් ගත් ඔබ හට
කුමන තැනක ඉඩක් ලබා දෙම්දෝ මම තවමත් සිතමි

කිසිදිනෙක ඇයගෙන් එහා ලෝකයකට
මගේ හිත ඉගිල ගියේ නැත
නමුත් කිමෙක්ද මේ අරුම
මා හා ඇය අතරට පැමිණෙන්නට තරම්
ඔබ මා හට ලංවූයේ කෙසේද..?

සිතන පරිදි එය මා හැගි අයුරින්
ඇය මා හට දෙන මේ දුක් ගින්දර නිසාමදෝ
මාගේ සිතට අස්වැසිල්ල වූයේ ඔබය
ඇය කිසිදිනෙක අමතක කල නොහැක
ඇය මා තේරුම් ගන්නේ කවදාද..??
එම දිනය තෙක් වත් මාගේ අලුත් යෙහෙලිය විලස
මා සිත් පාමුලට වී හිදින්න..
මන්ද යෙහෙලියක නැති අඩුව
අද මට හොදාකාරවම දැනෙන බැවිනි.......

ඇයට දුන් හද

ඇයි දුන්නේ.....?
තියා ගන්න බැරි නිසා නේද...
ඇත්තටම ආදරය හරි පුදුමයි!
මතකද දවසක් කිවුවා..
“ඔයා මට දුන්න ඔයාගේ ඔය හදවත ආයේ ඔයාම ඉල්ලුවත් මමනම් කවමදාවත් දෙන්නේ නෑ....
අනේ ප්ලීස් ඒක ආයෙ මගෙන් ඉල්ලන්නත් එපා “
අමතක වෙන්න විදියක් නෑ
ඒත් අද...........
මම ඒක ඉල්ලන්නත් කලින්
ඒක මට දීලා ඔයා ඈතට ගියා...
මගේ ආදරෙන් පිරිලා ඒක බර වැඩි වෙන්න ඇති නේද....?
මටත් දැන් ඒන ලොකු බරක්
සදාකාලික නවාතැන්පලකට ඒක බාරදෙන්න කාලේ හරි නේද...
දැන්වත් ආදරබර හදවතක් තියාගන්න පුරුදු වෙන්න
නැත්කම් ඉස්සරහට දරාගන්න බැරි වෙයි.....
හැමදාටම................

පාට සිත්තම

එපා සිදලනු අපේ ආලය
තවම සුපිපෙන පියුමක්ය එය
හැකිද ඔබ හට තනි කරන්නට
ඒ පියුම මා හදේ තනිකොට.....

බැහැ පියන්නට මගේ නෙත් දෙක
ඉන්නවා නුඹ සෑම හීනෙක
හීන නොදකින රැයේ තුන්යම
හිතත් හඩනවා තාම ඔබ ගැන....

පාන සුන්දර සිනා කුමටද
නොම රැදේ නම් ඔබෙ සිතේ
ඇත ඉඩක් පෙරදා ම මෙන් හද
සුසුම් සමගින් මගෙ හදේ....

නුඹේ මතකය රැදී සිත ලග
සිතේ ඔබ සිතුවමකි අද මට
නොමැකෙනා පාටින් කරන්නට
දෙන්න අවසර නුඹේ නෙත ලග.....

වෙන් වුනත් සතුටින් නම් ඔබ........

ඔබ වෙන් වෙන්නට වුනා
දුක් සුසුම් බොහෝ දැනුනා
මොකද......
හදවතේ ඇත්තේ දෙපැත්තක් නිසා
දෙපැත්තම අද කදුලින් බර වෙලා......

අද මම හිනා වෙනවා
ඔයා මම ලග නැති නිසා
මොකද......
මා නොමැති ලෝකයේ
ඔයා අද සිනාවෙන් සිටින නිසා........

මම බලන් සතුටු වුනා
ඔයා හිනාවෙන නිසා
මා නෙතට කදුලු බර වුනා
මොකද......
තාමත් ඔයාට ආදරේ නිසා......

නෑ නෑ ආයේ එන්නේ නෑ
කවදාවත්ම එන්නේ නෑ
මොකද......
මගේ ලෝකේ දුකක් යැයි
ඔබ සිතන නිසා............

සතුටු කදුලු නෙතින් ගිලිහුනා
ඒ අතරින් දුකද පිටවුනා
මොකද......
ඔයා එයත් එක්ක ජීවිතේ
සතුටින් ගතකරන නිසා.....
ඔයාගේ සතුට මගෙත් සතුට වන නිසා.......